De pretérito imperfecto de subjuntivo

De imperfecto de subjuntivo wordt altijd afgeleid van de pretérito indefinido, vorm ellos/ellas: je haalt de uitgang -ron weg en plakt er de juiste uitgang aan vast.

Dit werkt ook voor onregelmatige werkwoorden, omdat je vertrekt van een vorm die je al kent:
- tener → tuvieron → tuvier-
- ir/ser → fueron → fuer-
- pedir → pidieron → pidier-

Zo neem je automatisch alle onregelmatigheden van de pretérito over.

Er bestaan twee gelijkwaardige uitgangen: -ra (hablara) en -se (hablase). Beide zijn grammaticaal correct en betekenen hetzelfde.

• De -ra-vorm is veruit het meest gebruikt, zowel in Spanje als Latijns-Amerika.
• De -se-vorm klinkt formeler of literair en komt vaker voor in geschreven taal.

Enkel de -ra-vorm heeft een extra functie: ze kan de condicional vervangen bij een klein groepje werkwoorden (zie sectie over beleefdheid).

Wanneer de hoofdzin in een verleden tijd staat (pretérito indefinido, imperfecto, pluscuamperfecto of condicional) en de bijzin een subjunctief vereist (wens, twijfel, emotie, onpersoonlijke uitdrukking...), dan staat de bijzin in de imperfecto de subjuntivo — nooit in de presente de subjuntivo.

Typische werkwoorden/uitdrukkingen die dit triggeren: querer que, pedir que, esperar que, dudar que, no creer que, era importante que, era posible que...

Na como si (alsof) staat altijd de imperfecto de subjuntivo (of pluscuamperfecto de subjuntivo voor het verleden) — nooit de indicativo, ook al gaat het over het heden.

Met de werkwoorden querer, poder en deber gebruikt men de -ra-vorm van de imperfecto de subjuntivo als beleefd alternatief voor de condicional. Dit klinkt zachter en formeler.

• quisiera = zou willen (beleefder dan quiero)
• pudiera = zou kunnen
• debiera = zou moeten